Το παραμύθι της Ανάπτυξης του Γιάννη Μακριδάκη

''Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια που ζούσε σε ένα όμορφο σπίτι στην ύπαιθρο και είχε ένα εύφορο κτήμα ολόγυρα, είχε πηγάδι, στέρνα, περιβόλι και ζώα διάφορα. Πολλές γενιές έζησαν και έθρεψαν τα παιδιά τους μέσα σε αυτό το κτήμα, αλλά έφτασε κάποτε η ώρα, εντός της δεκαετίας του 1980, κατά την οποία ο πατέρας, που είχε μεγαλώσει δουλεύοντας στη γη και μπούχτισε, πήρε τη μεγάλη απόφαση. Να λάβει δάνειο από την τράπεζα και να χτίσει μες στο κτήμα ενοικιαζόμενα δωμάτια για να φιλοξενεί τουρίστες, να συμβαδίσει με την εποχή του και να αναπτυχθεί.''

Έχτισε λοιπόν ένα μεγάλο κομμάτι γης που το χρησιμοποιούσαν μέχρι πρότινος για την παραγωγή των αναγκαίων προϊόντων της διατροφής τους αλλά δεν τον πείραξε και πολύ διότι, όπως τα υπολόγισε, με τα λεφτά που κέρδιζε από τον τουρισμό μπορούσε όλα αυτά που δεν παρήγαγε πλέον να τα αγοράζει και να είναι και πιο ξεκούραστος- πέταξε σιχτιρίζοντας και τους παλιούς σπόρους που είχε κρατημένους στο κελάρι ο μακαρίτης ο πατέρας του, ως άχρηστους πλέον.

Οι δουλειές πήγαιναν αρκετά καλά, ξεπλήρωνε τις δόσεις του δανείου κανονικότατα και έτριβε τα χέρια του, ήτανε περήφανος για την απόφασή του και κορδωνότανε κάθε τόσο στη γυναίκα του που έπλενε σεντόνια γελώντας κι αυτή. Μετά από ένα διάστημα αποφάσισε να επεκτείνει λίγο ακόμα την επιχείρησή του, κι έτσι έβγαλε τα ζώα από το κτήμα διότι βρομούσαν και δεν συμβάδιζαν με τους νέους κανόνες υγιεινής, άσε που έπιαναν και πολύτιμο χώρο, έχτισε μερικά ακόμα δωμάτια, έριξε τσιμέντο σε ένα ακόμα μέρος του κτήματος για να το κάνει χώρο στάθμευσης των αυτοκινήτων των πελατών αλλά και των οχημάτων της οικογένειας που φτάσανε να έχουν από ένα ο καθένας τους, να μη σηκώνεται και σκόνη απ' το χώμα, κι έκανε βόθρο το πηγάδι διότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς μιας και οι επισκέπτες αυξάνονταν χρόνο με το χρόνο και οι ανάγκες ήταν επείγουσες.

Αυτός είχε μεγαλώσει ως γιος γεωργού σε ένα ιδιωτικό και αυτόνομο κτήμα με κελάρια γεμάτα σοδειές που εξασφάλιζαν την διατροφική αυτάρκεια της οικογένειας για όλο τον χρόνο αλλά τα παιδιά του τώρα μεγάλωναν ως τέκνα ξενοδόχου, μέσα σε ένα χώρο που καμία σχέση δεν είχε πλέον με γεωργική γη, που τα κελάρια είχαν μετατραπεί σε πλυντήρια, οι στάβλοι σε καζάνια για τη λειτουργία της θέρμανσης, το πηγάδι σε βόθρο και το χωράφι σε τσιμέντο.

Είχαν όμως μπόλικα χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς κι έτσι δεν είχαν ανάγκη ούτε από παραγωγή ούτε από κελάρι για να ζήσουν. Μπορούσαν να ψωνίζουν ανά πάσα ώρα και στιγμή ό,τι χρειαζόταν κι έτσι δεν προβληματίστηκαν ποτέ, απεναντίας ο πατέρας ήταν απόλυτα περήφανος και ευχαριστημένος με το σχέδιο που συνέλαβε και έφερε εις πέρας και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας ευτυχή. Εκτός από τον μικρό γιο. Αν δεν είναι αυτό ανάπτυξη και ποιότητα ζωής, τότε τι είναι;

Πέρασαν τα χρόνια κι ήρθε πάλι να κλείσει ο ιστορικός κύκλος του οικονομικού αυτού συστήματος. Οι άνθρωποι, επειδή γεννιούνται μια φορά, νομίζουν ότι όλος ο κόσμος μια φορά γεννήθηκε, μαζί τους, ότι δεν υπήρξε τίποτα πριν απ' αυτούς κι ούτε μετά απ' αυτούς θα υπάρξει, πως θα τελειώσουν όλα μαζί με τους ίδιους και τους γύρω τους, οπότε έχουν χρέος όλα να τα εκμεταλλευτούν προς όφελός τους, όλα να τα αλλάξουν. Έκλεισε λοιπόν ακόμα μια φορά ο ιστορικός κύκλος της οικονομίας, ήρθε άλλη μια εποχή κρίσης, στενέψανε τα πράγματα για το οικογενειακό εισόδημα, τα δωμάτια αρχίσανε να μένουνε κενά, τα αυτοκίνητα να ακινητοποιούνται λόγω πολλών εξόδων, η αγορά τροφίμων να είναι το βασικό τους μέλημα.

Ο μικρός γιος έκραξε τότε για πρώτη φορά ότι ήτανε λάθος όλη αυτή η κίνηση που είχε κάνει στο παρελθόν ο πατέρας, που κατάστρεψε την πρωτογενή παραγωγή διότι όσο εισόδημα και να σου εξασφαλίζει η ανάπτυξη, άμα δεν έχεις να φας και εισάγεις αγοράζοντας τα αμφιβόλου ποιότητας τρόφιμά σου, δεν έχεις κάνει και κάνα σπουδαίο σχέδιο.

Αυτόν όμως τον καταχέρισαν όλοι μαζί βρίζοντας, διότι ήτανε από μικρός αλαφροϊσκιωτος, οικολόγος, έκλαιγε κάθε φορά που η γιαγιά του πήγαινε να σφάξει έναν πετεινό, έμπλεξε ύστερα και με κάτι παράξενους τύπους αξούριστους κι ακούρευτους στο πανεπιστήμιο κι αρχίσανε να μιλάνε για πράγματα οπισθοδρομικά, για χώματα και σπόρους και καλλιέργειες, μα που ζεις, του φώναξε σε μια δόση η αδερφή του, στο 1940;

Και μέσα σε όλην αυτή την τραγική κατάσταση λοιπόν κάνανε οικογενειακό συμβούλιο και αποφασίσανε, κατά πλειοψηφία βέβαια, με τον μικρό γιο μονάχα να καταψηφίζει, να λάβουνε νέο δάνειο και να πάνε πάλι βουρ για ανάπτυξη, αυτή τη φορά όμως με πράσινη ενέργεια για να είναι ευχαριστημένος κι ο βενιαμίν. Μα τι αχάριστος αυτός! Πάλι είχε αντιρρήσεις.

Ο μεγάλος του αδερφός ξεδίπλωσε το σχέδιο. Στο βορινό κομμάτι του κτήματος που είχε απομείνει ακόμα άχτιστο θα εγκαθιστούσαν μερικές ανεμογεννήτριες, αέρα είχε πολύ η περιοχή και θα γυρίζανε οι προπέλες τους για πάρα πολλές μέρες τον χρόνο, ενώ στο νοτινό, στο φωτεινό κομμάτι θα απλώνανε μερικές σειρές φωτοβολταϊκά, όπως και στην ταράτσα του σπιτιού κι έτσι θα εξασφαλίζανε ένα καλό είσόδημα και δίχως να κάνουνε καμιά ζημιά στο περιβάλλον-απεναντίας.

Δεν μας φτάνει που ζούμε μέσα σε ένα ξενοδοχείο και που έχουμε γίνει πλύστρες για να βγάζουμε λεφτά και να αγοράζουμε όσα ο παππούς παρήγαγε ο ίδιος, δεν μας φτάνει που κάναμε το κτήμα μας τσιμέντο και το πηγάδι μας το γεμίσαμε λύματα, δε μας φτάνει που πετάξαμε τους σπόρους και δεν έχουμε να φάμε μια ντομάτα αλλά τρώμε μόνο τα μεταλλαγμένα που μας πουλάνε, τώρα θέλετε να γίνουμε και ποντικοί, να ζούμε ανάμεσα στα μηχανήματα ενός εργοστασίου που θα παράγει ενέργεια, τους είπε ο μικρός και σηκώθηκε να φύγει από το συμβούλιο νευριασμένος.

Ο πατέρας προσπάθησε να τον συγκρατήσει, πρέπει να γίνεις λίγο πιο φιλοεπενδυτικός, του είπε, δεν είναι δυνατόν να πορεύεσαι με τόσο παλιά μυαλά, ούτε γυναίκα δεν θα βρεις ποτέ σου, ο κόσμος πάει μπροστά κι εσύ πίσω, εξάλλου είναι οικολογικά όλα αυτά που θα κάνουμε. Μάταια όμως, ο μικρός δεν πείστηκε αλλά δεν μπορούσε να κάνει και τίποτε. Αφού δεν ήθελε να φύγει μετανάστης και να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, μια λύση μονάχα του απόμενε. Να παραμείνει εκεί και να υπομένει τις συνέπειες των αποφάσεών της πλειοψηφίας αντιστεκόμενος όσο μπορούσε για να τις μετριάσει.

Στον επόμενο ιστορικό κύκλο που θα κλείσει, μετά από λίγες δεκαετίες πάλι, το οικονομικό αυτό σύστημα, τα εγγόνια του πατέρα, τα παιδιά των παιδιών του, τα οποία θα έχουνε γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα σε ένα κτήμα που βουίζει και γυαλίζει παράγοντας ενέργεια, η οποία με καλώδια φεύγει προς άγνωστη κατεύθυνση, τα παιδιά που θα νομίζουν ότι στη γη σπέρνεις προπέλες και καθρέφτες μαύρους, τα παιδιά που θα χουν για αδέλφια τον καρκίνο και τη λευχαιμία, τα παιδιά που θα γεννηθούνε δανεισμένα και θα πεθάνουνε χρεωμένα, δεν θα έχουνε ούτε χώρο πια στο κτήμα τους για άλλου είδους ανάπτυξη, έστω και παρόμοια, ούτε τον τρόπο, τον χώρο, τα υλικά και τις γνώσεις για να γυρίσουνε πίσω, να το ξανακάνουνε όπως το είχε ο προπαππούς τους και τουλάχιστον να τρώνε κάτι από αυτό.

Και είναι βέβαιον ότι μια μέρα θα μνημονέψει κάποιο από τα παιδιά εκείνον τον παράξενο θείο, που έμεινε μαγκούφης κι άκληρος, που μιλούσε ακαταλαβίστικα, που ολημερίς έλεγε για κάτι σπόρους και για κάτι νερά που τρέχουνε από ένα μαγκανοπήγαδο και κελαρίζουνε στα αυλάκια του περιβολιού, για έναν κότσυφα που κελαηδούσε αλαφιασμένα σαν τρόμαζε και πετάριζε απ' τα κλαριά του δέντρου κι όλοι τον ακούγανε και λέγανε πίσω από τις χούφτες τους πως δεν στέκει στα καλά του ο άνθρωπος.

πηγή : tvxs.gr

Ο πληθυσμός της γης αυξάνει και η κρίση μαζί !

Έχει τόσους μήνες για να μην πω χρόνια που ακούμε για την κρίση στην Ελλάδα. Την βλέπουμε και την νιώθουμε κάθε μέρα στο πετσί μας και το είναι μας.Οι απαισιόδοξοι μιλάνε για την ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή που θα έρθει και ότι η κρίση θα κρατήσει για πάνω από δέκα χρόνια. Οι αισιόδοξοι λένε ότι σε ένα,δύο χρόνια η Ελλάδα θα βρει πάλι τον δρόμο της και θα ανασυγκροτηθεί. Οι ονοιροπόλοι λένε ότι δεν υπάρχει κρίση και οτι λεφτά υπάρχουν. Και ο απλός ο κόσμος πνιγμένος από τα χρέη θέλει να πιστέυει ότι αυτή η κατάσταση θα περάσει σε λίγα χρόνια.

Το θέμα είναι ποιοι από εμάς μπορούμε να δούμε την κατάσταση ρεαλιστικά. 

Οι προηγούμενες οικονομικές κρίσεις περάσανε όμως τα πράγματα τότε ήταν διαφορετικά. Ο πληθυσμός της γης ήταν κατά πολύ μικρότερος από ότι είναι αυτή τη στιγμή. Επίσης υπήρχε η άνθηση της βιομηχανίας με εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας. Ο κόσμος ήταν αλλιώς τότε.

Τώρα ο πληθυσμός της γης έχει φτάσει τα 7.000.000.000 και συνεχώς αυξάνει. Η ανάπτυξη είναι μικρή σε σχέση με την αύξηση του πληθυσμού και οι θέσεις εργασίας λίγες, μόνο για τους δυνατούς. Σκεφτήτε μόνο πόσα μηχανήματα έχουν πάρει τις θέσεις εργατικών χεριών. Πόσες κάμερες έχουν γίνει νυχτερινοί φύλακες. Αμέτρητα παραδείγματα που μπορούν να δείξουν ότι οι θέσεις εργασίας είναι λίγες. Πως να ξεπεραστεί μια τέτοια παγκόσμια κρίση όταν όλο το σύστυμα στο οποίο στηρίζεται αυτός ο κόσμος τρέφεται με χρήμα και  χρήμα δεν υπάρχει στις τσέπες του απλού κόσμου.

Όταν αυτή η κατάσταση επικρατεί σε όλον τον κόσμο πως μπορεί μια μικρή χώρα σαν την Ελλαδα να ανταπεξέλθει σε ένα τέτοιο δύσκολο οικονομικό φαινόμενο, ειδικά όταν έλεγχεται και ρυθμίζεται από τις "Μεγάλες Δυνάμεις".

Πως μπορεί να περάσει μια κρίση όταν έχουν μαζευτεί 1.300.000 άνθρωποι σε μια πόλη με ελάχιστες δουλειές. Πως μπορεί αυτή η Θεσσαλονίκη με τους ελάχιστους τουρίστες, τα ελάχιστα εργοστάσια, την σχεδόν μηδενική ανάπτυξη, να ξεπεράσει αυτή τη κρίση; Πως μπορεί αυτή η Ελλάδα που χάνει τα νιάτα της, την δύναμη της, όταν όλοι προσπαθούν να μεταναστέψουν σε μια νέα πατρίδα, να ξεπεράσει αυτή την οικονομική κρίση;  Πως;

Με αυτό το σύστημα δεν μπορεί να ξεπεραστεί η κρίση. Αυτή η κρίση δεν πρόκειται να ξεπεραστεί ποτέ γιατί στηρίζεται σε ένα σάπιο σύστημα το οποίο έχει καταρεύσει εδώ και πολλά χρόνια. Μόνο όταν αλλάξει το σύστημα και το χρήμα δεν κινεί τίποτα, μόνο τότε ο κόσμος αυτός θα έχει βρει τον δρόμο του. Αλλά αυτό θα πάρει καιρό.

Παρακάτω σας δίνω ένα link για να δείτε μόνοι σας τον πλυθησμό της γης  και κάθε χώρας του πλανήτη μας από το 1950 έως σήμερα. Η αύξηση του πληθυσμού μας, αξιοπρόσεκτη !

http://www.census.gov/population/international/data/idb/rank.php

Αυτοκτονίες στην Ελλάδα. Η μάστιγα της εποχής μας.

ΑΠΟ ΤΟ 2009 ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΕΖΑ TV ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΟΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΛΌΓΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ-ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΑΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΕΡΙΤΡΑΝΟ ΤΡΟΠΟ.

Διαβιβάστηκαν στη Βουλή τα στοιχεία για τις περιπτώσεις αυτοκτονιών (που έχουν τελεστεί ή και απόπειρες) την τριετία 2009-2011 πανελλαδικά.

Πρόκειται για τα στοιχεία του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας που δείχνουν ότι οι τελεσθείσες αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονίας ανήλθαν σε 1.727 την περίοδο από το 2009 έως 10.12.2011.

Μάλιστα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τα περιστατικά αυτοκτονίας είναι αυξημένα σε σχέση με τις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας.

Ειδικότερα, συνολικά το 2009 οι περιπτώσεις αυτοκτονιών (τελεσμένες - απόπειρες) ανήλθαν σε 507, ενώ το 2010 παρουσίασαν σημαντική αύξηση της τάξης του 22,5%, φθάνοντας στις 622 και, παρέμειναν περίπου στο ίδιο επίπεδο, το 2011, καθώς, με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία έως τις 10 Δεκεμβρίου, τα άτομα που έθεσαν ή αποπειράθηκαν να θέσουν τέλος στη ζωή τους, ανήλθαν σε 598.

Αναλυτικά, τα στοιχεία που διαβιβάστηκαν στη Βουλή απόπειρες) έχουν ανά περιφέρεια, ως εξής:

*Στην Αττική, το 2009 ανήλθαν σε 158, το 2010 σε 178, το 2011 σε 198.

*Στη Θεσσαλονίκη, το 2009 ανήλθαν σε 55, το 2010 σε 98, το 2011 σε 97.

*Στην Ανατολική Μακεδονία Θράκη, το 2009 ανήλθαν σε 30, το 2010 σε 39, το 2011 σε 30.

*Στην Κεντρική Μακεδονία, το 2009 ανήλθαν σε 34, το 2010 σε 42 και το 2011 σε 25.

*Στη Δυτική Μακεδονία, το 2009 ανήλθαν σε 9, το 2010 σε 11 και το 2011 σε 15.

*Στην Ήπειρο, το 2009 ανήλθαν σε 16, το 2010 σε 18 και το 2011 σε 16.

*Στη Θεσσαλία, το 2009 ανήλθαν σε 32, το 2010 σε 56 και το 2011 σε 46.

*Στη Στερεά Ελλάδα το 2009 ανήλθαν σε 34, το 2010 σε 28 και το 2011 σε 25.

*Στην Πελοπόννησο, το 2009 ανήλθαν σε 41, το 2010 σε 45 και το 2011 σε 36.

*Στη Δυτική Ελλάδα, το 2009 ανήλθαν σε 32, το 2010 σε 41 και το 2011 σε 41.

*Στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, το 2009 ανήλθαν σε 12, το 2010 σε 10 και το 2011 σε 8.

*Στο Βόρειο Αιγαίο, το 2009 ανήλθαν σε 5, το 2010 σε 12 και το 2011 σε 9.

*Στο Νότιο Αιγαίο, το 2009 ανήλθαν σε 12, το 2010 σε 14 και το 2011 σε 13.

*Στην Κρήτη, το 2009 ανήλθαν σε 37, το 2010 ανήλθαν σε 30 και το 2011 σε 39.

Στο έγγραφό του ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη επισημαίνει ότι η συγκεκριμένη μορφή αυτοπροσβολής αποτελεί αναμφίβολα μείζον κοινωνικό ζήτημα που πρέπει να απασχολεί όλους μας, Πολιτεία, πολίτες, επιστημονική κοινότητα, γονείς, συναρμόδιους φορείς και "καθένας μας πρέπει να συμβάλει στην πρόληψη και την αποτροπή εκδήλωσης τέτοιων αυτοκαταστροφικών ενεργειών, στο βαθμό που του αναλογεί και δύναται".

Επισημαίνει παράλληλα ότι δεν υπάρχει μόνο ένας καθολικά αποδεκτός παράγοντας που προκαλεί στον άνθρωπο τέτοιας ακραίας μορφής αυτοκαταστροφικές τάσεις και πρόκειται για φαινόμενο "πολυπαραγοντικό" που σχετίζεται με εξωγενείς παράγοντες (κοινωνικούς, οικογενειακούς, επαγγελματικούς κλπ) όσο και με ατομικούς -εσωτερικούς (ψυχολογικοί, συναισθηματικοί, προσωπικότητα ατόμου κλπ).

 

πηγή : prezatv.blogspot.com

Aεροπορικές εταιρίες με φθηνά εισιτήρια

Σε αυτό το άρθρο θα σας παραθέσω μετά από μια μικρή έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο μερικές αεροπορικές εταιρίες με φθηνά εισιτήρια για πτήσεις κυρίως εξωτερικού.

1. Πρώτη και καλύτερη η 

 

www.ryanair.com 

2. Η γνωστή σε όλους μας 

 www.easyjet.com

3. Κυρίως για φθηνές πτήσεις εσωτερικού 

http://el.aegeanair.com/ 

Επίσης υπάρχουν πολύ καλές μηχανές αναζήτησης φθηνών εισιτηρίων οπού μπορείτε να βρείτε και να συγκρίνετε τιμές για κάθε προορισμό σας

1.  www.airtickets.gr

2. www.travelplanet24.com

3. www.pamediakopes.gr 

100.000 ψάχνουν δουλειά εκτός Ελλάδας !

Η ραγδαία αύξηση των εργαζομένων που αναζητούν εργασία σε άλλες χώρες της ΕΕ, κυρίως νέων, αποτυπώνεται στα στοιχεία που δόθηκαν στην ημερίδα του Europass (μηχανισμός βιογραφικών σημειωμάτων και άλλων εγγράφων για αναζήτηση εργασίας στην ΕΕ), που διοργάνωσε, χτες, το υπουργείο Παιδείας. Μέχρι το Νοέμβρη του 2011 πάνω από 89.300 συμπλήρωσαν το βιογραφικό τους, ενώ προβλέπεται ότι μέχρι το τέλος του χρόνου θα φτάσει τους 100.000! Ο αντίστοιχος αριθμός συμπληρωμένων Europass βιογραφικών για το 2010 ήταν μόλις 46.399.

Ο διπλασιασμός των εργαζομένων που αναζητούν την τύχη τους εκτός Ελλάδας φαίνεται και απ’ τα βιογραφικά που συμπληρώθηκαν το Σεπτέμβρη του 2011 (12.560) και το Σεπτέμβρη του 2010 (5.774)! Αξιοσημείωτο είναι, δε, πως η επισκεψιμότητα του ελληνικού ιστότοπου του Europass φτάνει τις 500.000, την τριετία 2009-2011, ενώ απ’ την ίδρυσή του, το 2005, μέχρι σήμερα είναι κοντά στις 800.000. Ποιοι είναι οι εργαζόμενοι που αναζητούν την τύχη τους έξω απ’ τη χώρα; Κυρίως οι νέοι, αφού το ποσοστό των διαδικτυακών χρηστών της υπηρεσίας κατά 80,4% έχουν ηλικία από 20 έως 35 ετών!

πηγή : http://ellinesstinssouidia.wordpress.com/

         http://www.axortagos.gr

Λίγες Σκέψεις... όταν οι γραφίστες έχουν κέφια...

...τα νέα μέτρα κατά καιρούς όλοι τα έχουμε νιώσει στο πετσί μας! Άλλος λίγο, άλλος πολύ! Το θέμα είναι το πώς κάποιοι γραφίστες βγάζουν τη πραγματικότητα με εφευρετικότητα και χιούμορ! Είναι ωραίο να μη χάνεις το χιούμορ σου, όσο και αν γύρω σου γίνεται πόλεμος...

Πηγή : http://ligesskepsis.blogspot.com

Les Grecs

    Η απορία είναι;.....
Οι γάλλοι μιλάνε για τον Έλληνα που έχει γίνει το πειραματόζωο της ευρώπης ως αναφορά τον τρόπο διαβίωσης όλων των πολιτών της;..Ή..
Μας κράζουν που δεν έχουμε επαναστατήσει ακόμα;

Πτώχευση - Χρεωκοπία

Η πτώχευση είναι η νομική κατάσταση εκείνη στην οποία μεταπίπτει έμπορος, ή εμπορική εταιρεία όταν "μόνιμα και ολοσχερώς" αδυνατεί να ικανοποιήσει τους δανειστές ή άλλους οφειλέτες. Η πτώχευση κηρύσσεται μόνο με δικαστική απόφαση. Τόσο η διαδικασία όσο και οι επιπτώσεις εξ αυτής διέπονται από το Πτωχευτικό Δίκαιο που αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο του Εμπορικού Δικαίου.

Στη πράξη η πτώχευση αποτελεί «συλλογική διαδικασία», μια διαδικασία δηλαδή, που προβλέπεται σε περιπτώσεις αφερεγγυότητας επιχειρήσεων. Όταν κηρυχθεί η πτώχευση, οι δανειστές του οφειλέτη δεν μπορούν να ασκήσουν ατομικά καταδιωκτικά μέτρα εναντίον του, αλλά ενώνονται σε μια «ομάδα», τα δικαιώματα της οποίας ασκούνται από το «σύνδικο», με σκοπό τη συνολική εκποίηση της περιουσίας του οφειλέτη και την ίση μεταχείριση όλων των πιστωτών. Αποφεύγοντται έτσι ο πανικός των πιστωτών, η σώρευση δικών, η σπουδή στην κατάσχεση των επιμέρους περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη και τελικά η καταστροφή της επιχείρησής του.

Γενικές κατευθύνσεις

Κλασική κατεύθυνση της πτώχευσης (και του πτωχευτικού δικαίου) ήταν αφενός μεν η ικανοποίηση των πιστωτών στο μεγαλύτερο δυνατόν βαθμό, αλλά και η επιβολή κυρώσεων εναντίον του οφειλέτη. Η παύση των πληρωμών και γενικά η αφερεγγυότητα εθεωρείτο αποτέλεσμα κακής και ασύνετης διαχείρισης, ενδεχομένως δε δολιότητας ή και απάτης σε βάρος των πιστωτών.
Η ατίμωση του οφειλέτη ("stigma of bankruptcy"), η προσωποκράτησή του, η επιβολή δυσμενών οικογενειακών, κοινωνικών και επαγγελματικών μειώσεων και ανικανοτήτων ήταν κυρώσεις προβλεπόμενες από τις παλαιότερες πτωχευτικές νομοθεσίες. Η κυρωτική αυτή λειτουργία της πτώχευσης δεν ισχύει πλέον, τουλάχιστον στις ακραίες της μορφές.

Οι σύγχρονες εξελίξεις μετέβαλαν τη λειτουργία της πτώχευσης:

• Πρώτον, οι οικονομικές διακυμάνσεις και οι κρίσεις ολόκληρων επιχειρηματικών κλάδων (ή και της οικονομίας γενικότερα) καθιστούν συχνότατα την επιχειρηματική αποτυχία αποτέλεσμα όχι δολιότητας, αλλά ατυχίας, που δεν επιτρέπεται να οδηγεί σε στιγματισμό.
• Δεύτερον, και κυριότερο, από τις αρχές της δεκαετίας του '60 συνειδητοποιήθηκε διεθνώς ότι η πτωχευτική διαδικασία δεν πρέπει να αποβλέπει μόνο στην ικανοποίηση των πιστωτών, αλλά παράλληλα και στη διατήρηση ή και τη διάσωση της επιχείρησης του οφειλέτη. Τούτο δε διότι η πτώχευση της επιχείρησης επιφέρει τη διάλυσή της και συνεπώς ένα βαρύ κοινωνικό και οικονομικό κόστος, που συνεπάγεται "απώλεια αξιών" (θέσεων εργασίας, παραγωγικών μέσων, κανονικού εφοδιασμού της αγοράς κλπ.).

Θεωρήθηκε συνεπώς ότι το πτωχευτικό δίκαιο θα πρέπει να συντελεί στη διάσωση της επιχείρησης, μέσω κατάλληλης "εξυγιαντικής" χρηματοδότησης, κατάλληλης αναδιάρθρωσης των εταιρικών δομών, επιβολής θυσιών στους πιστωτές και διαφύλαξης των θέσεων εργασίας. Στο "εξυγιαντικό" οπλοστάσιο ανήκει και η μεταβίβαση της επιχείρησης ως συνόλου σε νέο φορέα ή η εκμίσθωσή της. Με τη λογική αυτή εθνικές νομοθεσίες, όπως η γαλλική, η ιταλική, η αγγλική, αλλά και η ελληνική (βλ. το νόμο περί προβληματικών επιχειρήσεων του 1983) θέσπισαν ένα πλαίσο για τη διάσωση των αφερέγγυων επιχειρήσεων.

Ωστόσο, η προσπάθεια δεν απέδωσε τους αναμενόμενους καρπούς. Η διάσωση της επιχείρησης απαιτεί κεφάλαια, που στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν μπορούν να αντληθούν από το τραπεζικό σύστημα, οπότε καταβάλλονται από το κράτος με μορφή δανείων ή αυξήσεων κεφαλαίου. Στην τελευταία περίπτωση η πτώχευση καταλήγει σε μερική τουλάχιστον εθνικοποίηση, ενώ σε κάθε περίπτωση ανακύπτει ζήτημα κρατικών ενισχύσεων, διατάραξης του ανταγωνισμού και μετάδοσης της προβληματικότητας σε υγιείς επιχειρήσεις, οπωσδήποτε δε και αλλοτρίωσης των πιστωτών. Έτσι την "εξυγιαντική ευφορία" των δεκαετιών '70 και '80 διαδέχθηκε σκεπτικισμός και τάση επιστροφής στην παραδοσιακή αποστολή του πτωχευτικού δικαίου (την ικανοποίηση των πιστωτών), χωρίς όμως τον κυρωτικό χαρακτήρα. Τα χαρακτηριστικά αυτά έχουν οι νεότερες ευρωπαϊκές νομοθεσίες της δεκαετίας του '90 και μετά. Πρόσφατα έχει σημειωθεί μια ανακαίνιση των νομοθεσιών αυτών (Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, και σε πολλές άλλες χώρες), με σαφή στόχο την προστασία των πιστωτών.

Ο άνεργος, αυτός ο σύγχρονος άθλιος, του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Στις κοινωνίες μας, όπου η ιδιαίτερη μορφή εκμετάλλευσης της εργασίας μορφοποιεί την κοινωνία και συμβάλει στη εξέλιξή της ως πολιτικό φαινόμενο, η ανεργία αποτελεί αθλιότητα. Δεν είναι απλώς ένας κρίσιμος μηχανισμός ρύθμισης των καπιταλιστικών σχέσεων, αλλά ταυτόχρονα ο σοβαρότερος παράγοντας άρνησης της ηθικής τους. Η ανεργία είναι η σοβαρότερη προσβολή κάθε μοντέρνας πολιτικής δομής. Ο άνεργος είναι ο σύγχρονος άθλιος, ασχέτως σε ποιο κοινωνικό στρώμα θα μπορούσε να καταταχθεί και πώς βιώνει τον κοινωνικό του αποκλεισμό.

Μια κοινωνία ανέργων-αθλίων είναι μια κοινωνία αθλιότητας, όπου ρευστοποιούνται μέχρι διαλύσεως οι κοινωνικο-οικονομικές σχέσεις, ενώ η ταξική συνείδηση αποκτά όλο και μικρότερο βάρος .... στην διαμόρφωση της κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς, όσο κινούμαστε από την «προσωρινή» ανεργία προς την «μόνιμη». Αν η ανεργία αποτελεί, λοιπόν, απειλή για τον κοινωνικό ιστό, οι άνεργοι είναι ενεργός απειλή για το ίδιο το σύστημα εξουσίας. Όπως αυτό τους αποκλείει από την (πραγματική) ζωή, έτσι και αυτοί το ξεριζώνουν σιγά-σιγά από μέσα τους. Γίνονται αντισυστημικές δυνάμεις, που ενσωματώνουν ολοένα και περισσότερο αντισυμβατικές ή απλώς αντιδραστικές αναπαραστάσεις της πραγματικότητας. Εάν ένα οργανωμένο σύστημα σχέσεων εξουσίας χάσει την ικανότητα να ρυθμίζει αυτόματα την ατομική συμπεριφορά, παύει να είναι λειτουργικό και δέχεται πιέσεις να μεταβληθεί.

Συμβαίνει όμως και το αντίστροφο: αν θέλεις να μεταβάλλεις «από πάνω» ένα καθεστώς κυριαρχίας προς το συμφέρον σου, τότε προκαλείς ανεργία, όχι απλώς για να απορρυθμίσεις την αγορά εργασίας, προκαλώντας το οικονομικό ντόμινο που επιφέρει η λειτουργία του «εφεδρικού στρατού εργασίας» στα κεφαλαιοκρατικά συστήματα, αλλά επιπλέον για να εξουδετερώσεις τις κοινωνικές μικροδομές που διατηρούν τις σχέσεις των ανθρώπων σε μια κάποια ισορροπία. Μόνον που αυτές οι «μικροδομές» είναι ο μικρόκοσμος που ζει ο καθένας μας. Καταστρέφοντας αυτές, καταστρέφεις την ύπαρξη του κοινωνικού ατόμου, καθιστώντας μακροχρονίως τον άνεργο ένα τίποτα, που για να ξαναγίνει κάτι θα πρέπει να ξεχάσει αυτό που ήταν. Θα πρέπει οικιοθελώς να ευνουχιστεί ως προσωπικότητα. Προσέξτε, ενώ ο ελεύθερος χρόνος μπορεί να προσεγγιστεί ως μέτρο και κριτήριο του κοινωνικού πλούτου σε ένα καθεστώς ευημερίας, ο ελεύθερος χρόνος του ανέργου είναι το μέτρο της αθλιότητάς του.

Δε θέλω αυτή την πρωτομαγιά να μιλήσω την γλώσσα της οικονομίας, άλλωστε μια χαρά τα έχει προσεγγίσει ο Μαρξισμός με τον γενικό νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, σύμφωνα με τον οποίο μια διαρκώς αυξανόμενη μάζα μέσων παραγωγής μπορεί χάρη στην πρόοδο της παραγωγικότητας της κοινωνικής εργασίας, να τίθεται σε κίνηση από μια προοδευτικά φθίνουσα δαπάνη ανθρώπινης δύναμης. Έτσι παράγεται ο εφεδρικός στρατός εργασίας, που ουσιαστικά εκφράζει τον εργατικό υπερπληθυσμό συσσώρευσης στην αγορά, ο οποίος πλέον στην χώρα μας αποκτά δομικά χαρακτηριστικά. Πρόκειται για δομική ανεργία, η οποία κτίζει ένα νέο σύστημα εκμετάλλευσης, απελευθερώνοντας την εργασία για να αναδιανεμηθεί σε ένα περιβάλλον εσωτερικής υποτίμησης, εντός ενός νέου πλαισίου παραγωγικής ένταξης της χώρας εντός της ΕΕ. Ο κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας, λοιπόν, σήμερα στην Ελλάδα, αναπτύσσεται με τον μηχανισμό της δομικής ανεργίας, που αντανακλά την νέα μορφή ένταξης της χώρας στην ΕΕ. Η Ελλάδα μέσω της διαδικασίας χρεοκοπίας που ακολουθείται, επανεντάσσεται σήμερα στην ΕΕ, σε σημαντικά χαμηλότερο επίπεδο ιεραρχίας από την αρχική ένταξή της. Το μέτρο της πραγματικής δομικής ανεργίας, είναι και το μέτρο της πίεσης (τάσης) συμμόρφωσης της ελληνικής κοινωνίας στη νέα υποβαθμισμένη θέση της στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και παγκοσμίως. Ο Έλληνας άνεργος είναι το πιόνι στη σκακιέρα του παγκόσμιου ηγεμονισμού, που έρχεται να σώσει (δήθεν) τον ευρωπαίο εργαζόμενο από την πίεση της χρηματοπιστωτικής ελίτ πάνω στην μεταβιομηχανική δομή της αναπτυγμένης σήμερα ΕΕ.

Μέσω (και) της αθλιότητας της ανεργίας ένα ολόκληρο καθεστώς επιχειρεί να αναδομηθεί πάνω στην βάση των αρχών της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής ηγεμονίας. Σύμφωνα με αυτές δημοκρατία σημαίνει αγορά και αγορά δημοκρατία. Ο άνεργος, λοιπόν, είναι ο άθλιος του σύγχρονου δημοκρατικού θαύματος των αγορών!! Ήθελα να ξέρω τι θα λένε όλοι αυτοί που προπαγανδίζουν τη νεοφιλελεύθερη προσαρμογή της χώρας όταν μείνουν οι ίδιοι άνεργοι! Φοβάμαι ότι αυτοί οι άνθρωποι θα εσωτερίκευαν την ανεργία τους ως προσωπική ήττα που θα τους οδηγούσε ή στην αυτοκαταστροφή ή σε βαθύτατα αντικοινωνικές συμπεριφορές, τις οποίες από εκεί κι έπειτα μόνον ένας καλός ψυχολόγος θα μπορούσε ενδεχομένως να συγκρατήσει πριν λάβουν την μορφή . δράματος.

Η αθλιότητα της ανεργίας δεν είναι προϊόν προσωπικής ήττας. Είναι αιτία και αποτέλεσμα της κοινωνικής ήττας. Αποκρυσταλλώνει την υποχώρηση της κοινωνίας μπροστά στην ηγεμονική δομή των αγορών. Αυτό εκφράζει με έναν απόλυτο τρόπο η σύγχρονη διάσταση της παγκοσμιοποίησης, έτσι όπως ορίζεται από την ιδεολογία και την ηθική του νεοφιλελευθερισμού. Η σημερινή δομική ανεργία στην χώρα και η απορρύθμιση της εργασίας που πυροδοτείται από την στρατηγική της τρόικας, ενώ περιγράφεται από τους όρους του «μνημονίου», είναι ο μηχανισμός της νεοφιλελεύθερης προσαρμογής της χώρας περιφερειακά στην ΕΕ, αλλά και διεθνώς. Μόνον που αυτή η προσαρμογή - και τούτο είναι το τραγικότερο - μέσω του χρεοστασίου που μας επιβλήθηκε, γίνεται άνευ όρων και άνευ στοιχειώδους πολιτικού ελέγχου από την πλευρά της Ελλάδας. Έτσι οι νεο-άθλιοι που παράγονται σήμερα κατά δεκάδες χιλιάδες κάθε μήνα, εμφανίζονται ως τα σκουπίδια ενός καθεστώτος που ανέλαβε ασυνείδητα και καιροσκοπικά την υποχρέωση να σαρώσει κοινωνικές σχέσεις και κράτος.

Στο τέλος είναι βέβαιο ότι με αυτά τα μυαλά και τούτη την κουλτούρα, το καθεστώς θα «σαρώσει» τον εαυτό του και το πολιτικό σύστημα θα χάσει την ικανότητα να κοντρολάρει τις πολιτικές υποθέσεις της χώρας στο εσωτερικό και το εξωτερικό, με αποτέλεσμα μια γενικότερη εθνική καταστροφή. Εκεί όπου το καθεστώς δεν έχει την δυνατότητα να χειριστεί, στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, τον εφεδρικό στρατό εργασίας, η κοινωνική αθλιότητα τείνει να ανατρέψει το τοπικό σύστημα κυριαρχίας με εξτρεμιστικούς όρους. Ποτέ όμως δεν ξέρεις πού μπορεί να καταλήξει αυτός ο εξτρεμισμός, ο οποίος ανάλογα με την διεθνή συγκυρία μπορεί να τροφοδοτήσει οποιαδήποτε πολιτική αθλιότητα με την μορφή ασφαλώς αυταρχικών μορφών διακυβέρνησης. Κάπως έτσι οι σημερινοί άθλιοι μετατρέπονται σε εύφλεκτο υλικό για την δημοκρατία.

Του διδάκτορα Πολιτικής Επιστήμης, ειδικού σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία Δημήτρη Γιαννακόπουλου στον ακτιβιστη.


Πηγή:tvxs.gr

300 ΕΚ.ΕΥΡΩ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΟΙ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΜΑΣ ΣΕ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ

ΚΑΙ ΕΝΩ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΝΑ ΣΦΊΞΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΑ ΖΩΝΑΡΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ Η ΧΩΡΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ ΤΗΝ ΕΒΑΛΑΝ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΧΡΕΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΟΣΑ ΧΡΩΣΤΑΜΕ...ΞΟΔΕΥΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΚΑΣΜΟ ΛΕΦΤΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ...ΣΕ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ!!!

 
Συνολικά 395 αξιωματικοί και 1.727 οπλίτες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων συμμετέχουν στις ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε χτες η ΕΕΔΥΕ στη σύσκεψη φορέων που διοργάνωσε στην Αθήνα.
Σε ετήσια βάση, το κόστος της ελληνικής συμμετοχής μόνο στις στρατιωτικες αποστολές ξεπερνά τα 300 εκατ. ευρώ. Με βάση τα στοιχεία αυτά, την τελευταία δεκαετία που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτές οι αποστολές, έχουν δαπανηθεί πάνω από 3 δισ. ευρώ.

Τα παραπάνω μεγέθη αναδεικνύουν και μια άλλη πλευρά της κυβερνητικής πρόκλησης. Από τη μια μεριά, το κεφάλαιο και τα κόμματά του προσπαθούν να εκβιάσουν το λαό με τα δημοσιονομικά ελλείμματα και από την άλλη ξοδεύουν τεράστια ποσά από τον κρατικό προϋπολογισμό σε πολεμικές αποστολές, που στόχο έχουν να προωθήσουν τα συμφέροντα των μεγαλων δυναμεων...

Ενδεικτική για την ελληνική στρατιωτική παρουσία ανά τον κόσμο είναι η παρακάτω λίστα:

1. Επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ
-- Enduring Freedom. Στο Γενικό Επιτελείο Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων στις ΗΠΑ (USCENTCOM) συμμετέχουν 3 Ελληνες αξιωματικοί, με ευθύνη το σχεδιασμό και τη διοίκηση των επιχειρήσεων των λεγόμενων «ειδικών αντιτρομοκρατικών δυνάμεων» των ΗΠΑ και της Βρετανίας στο Αφγανιστάν.
-- Επιχείρηση ΕΛΔΑΦ (Αφγανιστάν). Διεξάγεται στα πλαίσια της κατοχικής στρατιωτικής δύναμης ISAF του NATO. Συμμετέχουν συνολικά 230 αξιωματικοί και οπλίτες. Στους 30 αξιωματικούς και 111 οπλίτες προστέθηκαν από την αρχή του 2010 άλλοι 22 στρατιωτικοί για την εκπαίδευση του αφγανικού στρατού, 53 στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας για να αναλάβουν τη διοίκηση του αεροδρομίου της Καμπούλ για ένα χρόνο και 10 ακόμα αξιωματικοί για το αρχηγείο της κατοχικής δύναμης. Μέχρι τώρα οι δυνάμεις αυτές παραμένουν στην Καμπούλ με ευθύνη κυρίως τη φύλαξη του αεροδρομίου και άλλων εγκαταστάσεων στρατηγικής σημασίας.
-- Επιχείρηση Active Endeavour. Η Ελλάδα συμμετέχει με 66 αξιωματικούς και 365 οπλίτες και με εξοπλισμό 1 φρεγάτα, 1 τορπιλάκατο, 1 υποβρύχιο, 1 πλοίο γενικής υποστήριξης. Είναι επιχείρηση της μόνιμης δύναμης του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο, που ξεκίνησε στις 6/10/2001.
-- Μόνιμες ναυτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό (STANAVFORMED και STANAVFORLAND Standing Naval Forces Mediterranean and Atlantic) που εκτελούν περιπολίες σε όλη τη Μεσόγειο.
-- Επιχείρηση JOINT ENTREPRISE (ΕΛΔΥΚΟ-2), Κοσσυφοπέδιο. Συμμετέχουν 92 αξιωματικοί και 738 οπλίτες, με στρατιωτικό εξοπλισμό.
-- Γενικό Επιτελείο του ΝΑΤΟ στην ΠΓΔΜ (NHQT-Sk). Συμμετέχει ένας αξιωματικός. Πρόκειται για κλιμάκιο του ΝΑΤΟ που εξακολουθεί να σταθμεύει στη χώρα.
-- Γενικό Επιτελείο του ΝΑΤΟ στην Αλβανία (NHQT). Συμμετέχουν 2 αξιωματικοί. Πρόκειται για τμήμα της δύναμης του ΝΑΤΟ που είχε εισβάλει στη χώρα για την «επαναφορά της τάξης και της ασφάλειας» μετά την εξέγερση του 1997.
-- Ναυτική Επιχείρηση του ΝΑΤΟ στη Σομαλία OCEAN SHIELD. Συμμετέχουν 30 αξιωματικοί και 170 οπλίτες. Πρόκειται για επιχείρηση που οργανώνεται με πρόσχημα την πειρατεία στα ανοιχτά της Σομαλίας. Διεξάγεται παράλληλα με την αντίστοιχη επιχείρηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης με την ονομασία «ΑΤΛΑΝΤΑ».

2. Επιχειρήσεις της ΕΕ στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Αμυνας και Ασφάλειας.
Η ΕΕ έχει εγκαινιάσει, από το 2003, τις ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας. Συμπεριλαμβάνουν καθαρά στρατιωτικές επιχειρήσεις, επιχειρήσεις αστυνόμευσης και δημόσιας ασφάλειας, δράσεις δικαστικής και εισαγγελικής φύσης, δράσεις εκπαίδευσης ένοπλων δυνάμεων, αστυνομίας, δικαστικού σώματος, δραστηριότητες που ενισχύουν την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και την προσαρμογή του κρατικού μηχανισμού, πολλών χωρών, στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις.
Από την έναρξη της δράσης αυτής και μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί πολλές επιχειρήσεις, εκ των οποίων ορισμένες αποτελούν συνέχεια προηγούμενων ΝΑΤΟικών αποστολών σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Κόσσοβο, Βοσνία - Ερζεγοβίνη, ΠΓΔΜ, Σομαλία, Τσαντ, Σουδάν, ΛΔ Κονγκό, Γουινέα Μπισάου, Παλαιστίνη, Μολδαβία, Γεωργία, Ινδονησία.
-- Αφγανιστάν: Αστυνομική-στρατιωτική επιχείρηση EUPOL AFGΗANISTAN. Αναπτυγμένη στην Καμπούλ και σε 16 επαρχίες. Προσωπικό 400 άτομα, το οποίο θα διπλασιαστεί. Αποστολή της είναι η εκπαίδευση αστυνομικών δυνάμεων και ο στενός συντονισμός με τις ΝΑΤΟικές δυνάμεις και τις δυνάμεις των ΗΠΑ.
-- Γεωργία: EUMM Georgia και Georgia Border Support Team. Επιχείρηση επιτήρησης συνόρων και επίβλεψης συμφωνίας ΕΕ - Ρωσίας.
-- EUMM και EUJUST Themis. Επιχειρήσεις αστυνομικής και δικαστικής συνδρομής «οικοδόμησης κρατικής δομής».
-- Μολδαβία και Ουκρανία: EUBAM Moldova - Ukraine. Επιχείρηση επιτήρησης συνόρων.
-- Παλαιστίνη: Αστυνομική επιχείρηση EUPOLCOPPS: Εκπαίδευση πολιτοφυλακής της Παλαιστινιακής Αρχής και EUBAM.
-- Ιράκ: Επιχείρηση δικαστικής αρωγής και εκπαίδευσης EUJUST LEX. Εκπαίδευση αστυνομικών δυνάμεων. Η παραμονή και η δράση της συνεχίζεται και αναβαθμίζεται από τον Ιούνη 2009. Ηδη η παραμονή της έχει παραταθεί μέχρι τον Ιούνη 2010.
-- Ινδονησία: Αποστολή για την επίβλεψη της περιοχής του Ατσεχ, ΑΜΜ.

3. Επιχειρήσεις στα πλαίσια του ΟΗΕ
-- Αποστολή του ΟΗΕ UNIFIL ναυτικής επιτήρησης, στα ανοιχτά του Λιβάνου. Αποτελείται από 19 Ελληνες αξιωματικούς και 144 οπλίτες. Είναι εξοπλισμένη με μια τορπιλάκατο ή κανονιοφόρο και ένα αρματαγωγό.
-- Αποστολή ΟΗΕ (UN) MINURSO, στη Δυτ. Σαχάρα. Συμμετέχει ένας Ελληνας αξιωματικός.
-- Αποστολή ΟΗΕ (UN) UNMISUD στο Σουδάν. Συμμετέχουν 4 Ελληνες αξιωματικοί.

πηγή : prezatv.blogspot.com

David Icke

«Όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποστηρίζουν πλέον ότι αν μπορείτε να μειώσετε τον αριθμό των «θέλω» σας χρειάζεστε λιγότερα χρήματα για να ζήσετε. Απλοποιώντας έτσι τη ζωή σας, μπορούν να ελευθερωθούν τα πιο πολύτιμα δώρα:
ο χρόνος και η επιλογή»

Το ηλεκτροσόκ της ελληνικής κοινωνίας, του Σ. Κούλογλου

Aπό τις πρόσφατες εξελίξεις για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, παραμένει ανεξήγητη η σκληρή στάση της Γερμανίας, ξεκινώντας από την κυβέρνηση της χώρας και φτάνοντας μέχρι τα δηλητηριώδη σχόλια μερίδας του γερμανικού Tύπου. Σίγουρα, οι ορθολογιστές Γερμανοί τα έχουν πάρει -και με το δίκιο τους- με τη συστηματική παραποίηση των στοιχείων από την ελληνική πλευρά. Όμως, η «δημιουργική στατιστική» ήταν γνωστή στις Βρυξέλλες και κατά γενική ομολογία δεν αποτελεί ελληνικό copyright.

Το ερώτημα μετατρέπεται σε πραγματικό μυστήριο, αν συνυπολογιστεί το αποτέλεσμα των οικονομικών μέτρων που επέβαλε το Βερολίνο στην ελληνική κυβέρνηση. Σπάταλοι ή ψεύτες, οι Έλληνες ήταν οι καλύτεροι πελάτες των γερμανικών προϊόντων, ξεκινώντας από τις τηλεοράσεις και φτάνοντας στις Μερσεντές και τις BMW. Η οικονομική ύφεση που αναπόφευκτα προκαλούν τα μέτρα θα περιορίσει σημαντικά την κατανάλωση και γερμανικών προϊόντων. Γιατί ξαφνικά οι Γερμανοί πυροβολούν τα πόδια τους;

Η απάντηση βρίσκεται στο «shock doctrine», στη θεωρία που ανέπτυξε τα τελευταία χρόνια η Καναδή δημοσιογράφος Νάομι Κλάιν. Στο βιβλίο της με τον ίδιο τίτλο (The shock doctrine), που το «Dow Jones Business News» ανακήρυξε «ίσως το πιο σημαντικό βιβλίο του 21ου αιώνα για την οικονομία», η διάσημη συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι νεοφιλελεύθεροι -που κυριαρχούν τις τελευταίες 3 δεκαετίες στη διεθνή οικονομική σκέψη και πρακτική- χρησιμοποιούν κάθε λογής κρίσεις και καταστροφές, από πολέμους και τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι σεισμούς, φτώχια και οικονομικές χρεoκοπίες για να επιβάλουν τη ριζική αλλαγή της χώρας που έχει πληγεί.

Όπως είχε γράψει ο θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν, «μόνο μια κρίση παράγει πραγματική αλλαγή» και μπορεί να οδηγήσει σε απελευθέρωση από την «τυραννία του status quo». Και όταν μιλάνε για αλλαγή οι νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι εννοούν την «αγία τριάδα» που λατρεύουν: ιδιωτικοποιήσεις, περιορισμός του κράτους και περικοπές των κοινωνικών δαπανών.

Τα παραδείγματα αφθονούν. Στις ΗΠΑ η καταστροφή της Νέας Ορλεάνης από τον τυφώνα Κατρίνα έκανε πραγματικότητα αυτό που η κυβέρνηση Μπους επιχειρούσε για χρόνια χωρίς επιτυχία: μέσα σε μερικούς μήνες όλα τα δημόσια σχολεία της πόλης καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από ιδιωτικά. Το 1989, η σφαγή στην πλατεία Τιεν Αν Μεν του Πεκίνου επέτρεψε στην κινεζική ηγεσία να ξεκινήσει τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που μετέτρεψαν ένα κλειστό κομμουνιστικό καθεστώς σε καπιταλιστικό Φαρ Ουέστ.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης συνταγής: ένα είδος συλλογικού τραύματος της κοινωνίας-πειραματόζωο. Στη Ρωσία, μετά το 1991, το σοκ από την πτώση του κομμουνισμού έκανε δυνατή την εφαρμογή της «θεραπείας σοκ» που ιδιωτικοποίησε την κρατική οικονομία. Στη Βολιβία, όπου ιδιωτικοποιήθηκε μέχρι και το νερό, είχε προηγηθεί μια μεγάλη περίοδος οικονομικής και πολιτικής αστάθειας. Στην περίπτωση της Χιλής, όπου το νεοφιλελεύθερο πείραμα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ το 1973, η κοινωνία ήταν τραυματισμένη από την αιματηρή ανατροπή της κυβέρνησης Αλιέντε και την οικονομική κρίση που είχε προηγηθεί.

Μάλιστα, η συγγραφέας του Shock Doctrine υποστηρίζει ότι στη Χιλή τα απάνθρωπα βασανιστήρια χρησιμοποιήθηκαν για να επιβληθεί η «ελεύθερη αγορά». Ένα πρόσφατο άρθρο της γερμανικής εφημερίδας «Die Zeit», που κατηγορούσε τη γερμανική κυβέρνηση ότι το παράκανε με τις θυσίες που ζητά από την Ελλάδα, είχε ακριβώς τον τίτλο: «Μη βασανίζετε τους Έλληνες, κυρία Μέρκελ». Το άρθρο τόνιζε ότι «το πρόγραμμα λιτότητας θα φρενάρει απίστευτα την ελληνική οικονομία, πολύ περισσότερο από άλλα αντίστοιχα προγράμματα» και ότι «είναι μια πραγματική θυσία για την Ελλάδα που έδωσε ό,τι ήταν να δώσει».

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι, ως προς την Ελλάδα, οι αδιάλλακτοι μέσα στη γερμανική κυβέρνηση προέρχονται από το κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών -φανατικών οπαδών του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Οι σημερινοί Έλληνες βρίσκονται σε καθεστώς σοκ και πληρούν την προϋπόθεση του συλλογικού τραύματος: έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα έχουν κάνει θάλασσα και ότι θα χρειαστεί γι' αυτό να πληρώσουν, επιτρέποντας να αλλάξει ριζικά η οικονομία και η κοινωνία τους. Τελικώς οι Γερμανοί δεν πυροβολούν τα πόδια τους: μπορεί η Μερσεντές να πουλήσει λιγότερα αυτοκίνητα στην Ελλάδα, αλλά οι γερμανικές επιχειρήσεις θα αγοράσουν τα επόμενα χρόνια μέσα στον πανικό οτιδήποτε γυαλίζει, από το υπόλοιπο του ΟΤΕ μέχρι τα νησιά.

Δημοσιεύεται στο lifo

Jiddu Krishnamurti

Κρίση συνείδησης ! Έτος 2010.

Καθημερινά 34.000 παιδιά τριτοκοσμικών χωρών πεθαίνουν ύστερα από εσκεμμένη δολοφονική ενέργεια. Καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν στον βωμό του χρήματος. Οι άνθρωποι δημιούργησαν μία κοινωνία μέσα στα στενά όρια του καπιταλιστικού συστήματος, έχοντας ως επίκεντρο του μικρόκοσμου τους το κέρδος. Σημασία έχει το νόημα που δίνουμε στην έννοια κέρδος και στην προκειμένη περίπτωση το κέρδος ισούται με το χρήμα. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι άτοπο να μιλάμε για έθνη ή για κράτη, μπορούμε μόνο να μιλάμε για υπερεθνικές εταιρείες οι οποίες έχουν ως αυτοσκοπό το κέρδος με την έννοια του χρήματος. Αυτοί οι γνωστοί-άγνωστοι είναι που δημιουργούν την ανισότητα, τον ανταγωνισμό, την επιθετικότητα, την κοινωνική ανέχεια. Αυτοί είναι που προκαλούν τον θάνατο, των θάνατο ιδεών, αξιών, πεποιθήσεων, τον θάνατο μίας κουλτούρας βασισμένη στη λογική με επίκεντρο τον άνθρωπο, τον θάνατο των ίδιων των ανθρώπων. Άνθρωποι που η ζωή τους έχει υπέρμετρη αξία πεθαίνουν σε μία κοινωνία που χαρακτηρίζεται από αφθονία. Για να επιτύχουν τον σκοπό τους στέλνουν στρατούς και οικονομικούς δολοφόνους. Δημιουργούν τεχνητές ανάγκες στους ανθρώπους και εκτονώνουν το συναίσθημα οδηγώντας τους στην απάθεια. Ενθαρρύνουν την ανισότητα με σκοπό την ανάπτυξη.

Οι κλασικές οικονομικές θεωρίες στηρίζονται στο συμφέρον, με βάση το οποίο ενεργεί ο άνθρωπος. Σύγχρονες κοινωνικές έρευνες αποδεικνύουν με μαθηματική ακρίβεια ότι ουδέποτε ο άνθρωπος θέλησε να διαφέρει από τον συνάνθρωπο του, οι άνθρωποι επιθυμούν την ισότητα. Όμως, οι ίδιοι άνθρωποι που επιθυμούν την ισότητα, ανέχονται την ανισότητα, την φτώχεια, την εκμετάλλευση, τον κοινωνικό και φυλετικό ρατσισμό, την οποιαδήποτε μορφή βίας. Η πλειοψηφία των ανθρώπων στη σημερινή κοινωνία χαρακτηρίζεται από φόβο, ανασφάλεια, ηθική και φυσική μοναξιά, έλλειψη εμπιστοσύνης, άγχος, και από μία μανία να καλύψει τις άμεσες ανάγκες της συνεχίζοντας με αυτόν τον τρόπο την επιφανειακή ζωή της. Για τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης, κάποιοι σε μεγαλύτερο βαθμό και κάποιοι σε μικρότερο.

Η Ελλάδα με την έλευσή της στο ΔΝΤ επισήμως, πλέον, παίρνει μέρος στο παιχνίδι των μεγάλων συμφερόντων, διαιωνίζοντας έτσι την ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών χαρακτηρίζεται από μία ανασφάλεια και έναν φόβο σε τέτοιο βαθμό που οδηγείται στον φανατισμό και στην υπέρμετρη δοξομανία. Και προκειμένου να διασφαλίσει το αναμενόμενο «κέρδος» χρησιμοποιεί κάθε είδους «μέσο». Δεν μπορούμε να ρίχνουμε τις ευθύνες μόνο στους πολιτικούς γιατί και αυτοί στην ίδια κοινωνία μεγάλωσαν. Δεν μπορούμε να εξαιρούμε τους εαυτούς μας γιατί όλοι λίγο πολύ αναπαράγουμε την ίδια νοοτροπία, είτε με το να την υιοθετούμε είτε με το να την ανεχόμαστε. Οι κακοί πολίτες έχουν και κακούς πολιτικούς. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν έχει χρεωκοπήσει οικονομικά αλλά κοινωνικά.

Το σημαντικό σε αυτό το στάδιο που βρισκόμαστε είναι η αφύπνιση των συνειδήσεων. Το σημαντικό είναι η αφύπνιση της λογικής και της ψυχής. Είναι σημαντικό να σταματήσουμε να μιλάμε για το πόσο και να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε «γιατί». Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε και να αλλάξουμε την υπάρχουσα νοοτροπία, μία νοοτροπία η οποία στηρίζει ένα άρρωστο σύστημα. Ένα σύστημα που σκοτώνει τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Αυτό συνεπάγεται μία πορεία δύσκολη, επίπονη και χρονοβόρα όπου η ατομική συνείδηση θα μπορέσει να μετατραπεί σε συλλογικό καθήκον. Είναι σημαντικό πρώτα απʼ όλα να επαναστατήσει το πνεύμα και η ψυχή για να μπορούμε να μιλάμε ξανά για αναντίρρητα ανθρώπινα δικαιώματα όπως δημοκρατία, ισότητα και ελευθερία. Είναι σημαντικό στο κέντρο κάθε κόσμου να είναι ο άνθρωπος.

Η γέννα φέρνει στον κόσμο μία νέα ζωή αλλά γέννα χωρίς πόνο δεν υπάρχει.

«Κανένας δεν είναι τόσο δούλος όσο εκείνους που πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι»

Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε

special thnx avgi.gr

Οικονομική κρίση ή κρίση συνείδησης;

« Η κρίση είναι μία κρίση συνείδησης. Μία κρίση που δεν μπορεί πια να δεχτεί τους παλιούς κανόνες, τα παλιά σχέδια, τις αρχαίες παραδόσεις. Και αναλογιζόμενοι πως είναι ο κόσμος τώρα, με όλη αυτή τη μιζέρια, τις αντιθέσεις, την καταστρεπτική κτηνωδία, τις επιθέσεις και άλλα τόσα... Ο άνθρωπος έχει μείνει στάσιμος. Είναι ακόμη άγριος, βίαιος, επιθετικός, άπληστος, ανταγωνιστικός. Και δημούργησε μία κοινωνία μέσα σε αυτά τα όρια »

Τζ.Κρισναμούρτι

H ΚΡΙΣΗ με εικόνες !

Κάτω από τα όρια της φτώχειας το 21,1% των Ελλήνων

Κάτω από τα όρια της φτώχειας, με ετήσιο εισόδημα έως 4.800 ευρώ, ζει το 21,1% των Ελλήνων, σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών. Ακόμη κι αν συνυπολογιστεί η ιδιοκατοίκηση, το ποσοστό των φτωχών υποχωρεί μόλις στο 19,3%. Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται, με το εισόδημα του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού να είναι 7 φορές μεγαλύτερο από το εισόδημα του φτωχότερου 20%.

Περιορισμένη αποτελεσματικότητα έχουν τα μέτρα οικονομικής ενίσχυσης των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών. Σύμφωνα με τη μελέτη, οι κοινωνικές μεταβιβάσεις, που ανέρχονται σε αρκετά δισ. ευρώ κάθε χρόνο, απλώς μειώνουν το ποσοστό των φτωχών Ελλήνων από 22,6% σε 21,1% του πληθυσμού.

Οι Έλληνες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, δηλαδή έχουν ετήσιο ατομικό εισόδημα 4.800 ευρώ (ή 10.080 ευρώ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο παιδιά), σε τιμές 2002, ανέρχονται σε 2.165.107 και αποτελούν το 21,1% του πληθυσμού. Εάν συνυπολογιστεί το τεκμαρτό εισόδημα από ιδιοκατοίκηση, το ποσοστό αυτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας υποχωρεί στο 19,3%.

Επίσης, 84.707 άτομα ή 0,82% του πληθυσμού δηλώνει πως έχει ετήσιο εισόδημα μέχρι 225,5 ευρώ, δηλαδή επιβιώνει με 0,7 ευρώ την ημέρα. Αλλα 95.579 άτομα, ή 0,93% του πληθυσμού έχουν ετήσιο εισόδημα από 226 έως 511 ευρώ, ενώ 742.990 Έλληνες δηλώνουν ότι το ετήσιο εισόδημά τους κυμαίνεται μεταξύ 2.556 και 3.832,5 ευρώ. Ενα από τα ευρήματα της μελέτης καταδεικνύει τις μεγάλες ανισότητες στη διανομή του εθνικού εισοδήματος: Το πλουσιότερο 20% των Ελλήνων έχει εισόδημα 7,28 φορές μεγαλύτερο από το φτωχότερο 20%.

Το μεγαλύτερο κίνδυνο φτώχειας διατρέχουν οι ηλικιωμένοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και τα νοικοκυριά με χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης του αρχηγού τους. Συγκεκριμένα, κάτω από το όριο της φτώχειας ζει το 28,1% των Ελλήνων ηλικίας άνω των 65 ετών (26% μεταξύ των ανδρών και 29,9% μεταξύ των γυναικών). Στις ηλικίες μεταξύ 16 - 64 ετών, το ποσοστό αυτών που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας ανέρχεται σε 19% του πληθυσμού (18,7% των ανδρών και 19,2% των γυναικών).

Οπως είναι αναμενόμενο, η απασχόληση δρα ανασταλτικά στον κίνδυνο της φτώχειας. Ετσι, κάτω από το όριο της φτώχειας ζει το 28,1% των ανέργων, έναντι του 15,7% των απασχολούμενων και του 26,3% των συνταξιούχων. Το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης φαίνεται να αποτελεί ένα δίχτυ προστασίας.

Μόλις το 0,2% των «αρχηγών» των φτωχών νοικοκυριών έχει μεταπτυχιακό τίτλο ή διδακτορικό.

Αντίθετα, το 6,7% δεν πήγε καθόλου σχολείο και το 18,6% έχει παρακολουθήσει κάποιες τάξεις του δημοτικού. Το 42,9% των φτωχών νοικοκυριών έχει επικεφαλής άτομο που έχει απολυτήριο δημοτικού και το 17,4% απολυτήριο λυκείου.

Πολύτεκνοι Σε ιδιαίτερα δύσκολες οικονομικές συνθήκες ζουν τα πολυμελή νοικοκυριά. Το ποσοστό της φτώχειας ανέρχεται σε 25,4% στα νοικοκυριά με 5 μέλη, σε 36,6% στα 6μελή και σε 55,2% στα 7μελή. Η οικονομική κατάσταση οδηγεί τους φτωχούς πολίτες σε γενικότερη περιθωριοποίηση και τους κρατά σε απόσταση από τις κρατικές υπηρεσίες, στις οποίες έχουν δικαίωμα πρόσβασης.

Κοινωνικές υπηρεσίες  Με εξαίρεση τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας, τα οποία χρησιμοποιούνται από το 51,55% των φτωχών νοικοκυριών (και το 41,78% των μη φτωχών), από την έρευνα προκύπτει ότι δεν γίνεται άλλη ουσιαστική χρήση κοινωνικών υπηρεσιών, όπως οι υπηρεσίες πρόνοιας, φροντίδας ηλικιωμένων, ΟΑΕΔ, ΚΕΠ κ.λπ.), λόγω της γραφειοκρατίας και της έλλειψης πληροφόρησης.

Περίπου 400.000 υπεύθυνοι φτωχών νοικοκυριών δήλωσαν ότι υπήρχε ανάγκη για μια τουλάχιστον επίσκεψη σε γιατρό, που όμως δεν πραγματοποιήθηκε.

Μεγάλο ποσοστό φτωχών νοικοκυριών αντιμετωπίζει μεγάλη δυσκολία στην προμήθεια διαρκών καταναλωτικών αγαθών. Το 95,9% διαθέτει τηλέφωνο, το 95,42% έγχρωμη τηλεόραση, αλλά το 21,15 % δεν έχει τη δυνατότητα να αγοράσει ηλεκτρονικό υπολογιστή, το 11,31% δεν μπορεί να αποκτήσει πλυντήριο ρούχων και το 22,3% αυτοκίνητο.

Σημαντικές διαφοροποιήσεις παρατηρούνται στη δυνατότητα κάλυψης κάποιων βασικών αναγκών, όπως η θέρμανση του σπιτιού. Το 40% των φτωχών νοικοκυριών, 316.000 άνθρωποι, δεν έχει τη δυνατότητα πληρωμής ικανοποιητικής θέρμανσης.

Το 66,4%, ή 523.122 άτομα, δηλώνει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες, το 32,8% (258.521 άτομα) ότι δεν έχει τη δυνατότητα διατροφής με κοτόπουλο ή ψάρι κάθε δεύτερη ημέρα και το 79,3% δεν μπορεί να καλύψει τα έξοδα μιας εβδομάδας διακοπών. Φυσικά, οκτώ στα δέκα φτωχά νοικοκυριά δεν διανοούνται να πάρουν δάνειο.

Τα όρια της φτώχειας

Το όριο φτώχειας για ένα μονομελές νοικοκυριό αντιστοιχεί σε ετήσιο εισόδημα 4.800 ευρώ.

Το όριο της φτώχειας για νοικοκυριό με δύο ενήλικες και δύο παιδιά αντιστοιχεί σε ετήσιο εισόδημα 10.080 ευρώ.

Κάτω από το όριο της φτώχειας το 25,4% των νοικοκυριών με 5 μέλη, το 36,6% με 6 μέλη και το 55,2% με 7 μέλη και άνω.

Πενιχρά εισοδήματα

Οι Ελληνες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, δηλαδή έχουν ετήσιο εισόδημα 4.800 ευρώ, αποτελούν το 21,1% του πληθυσμού.

Περίπου 84.000 άτομα, ή 0,82% του πληθυσμού, δηλώνει πως έχει ετήσιο εισόδημα μέχρι 225,5 ευρώ, δηλαδή επιβιώνει με 0,7 ευρώ την ημέρα.



Πηγή: ΗΜΕΡΗΣΙΑ